ذكر وقايع سال نود و چهارم از رحلت خير البشر در اين سال به روايت صحيح ابو عمرو عامر بن شراحيل الشعبى الكوفى ، كه به وفور علم و فضل و زهد و ورع در ميان ارباب اخبار اشتهار دارد ، به علّت فجأة « 1 » عالم آخرت را منزلگاه ساخت . در تاريخ يافعى مسطور است كه جدّ شعبى از اعاظم يمن بود و از جملهء عظماء تابعين و اكابر علماى مسلمين است . از وى منقول است كه من زياده از پانصد صحابهء رسول ، صلّى اللّه عليه و آله ، را ملازمت كرده‌ام و به شرف ملازمت امير المؤمنين على ، عليه السّلام ، رسيده‌ام . و هم در تاريخ يافعى آورده كه عبد الملك بن مروان ، شعبى را به رسم رسالت نزد پادشاه روم فرستاد . چون شعبى با قيصر ملاقات كرد قيصر او را از هرچه پرسيد بر احسن وجه جواب گفت . بنابراين قيصر روم با وجود آنكه نزد ايشان مقرّر است كه ايلچى را پيش خود نگاه نمىبايد داشت كه اطّلاع بر احوال پيدا كند ، شعبى را چندان نگاه داشت كه به سرحدّ ملالت كشيد . بعد از آنكه او را رخصت داد از وى پرسيد : تو از اهل بيت سلطنتى ؟ گفت : نى . مردىام از عرب . قيصر آنگاه رقعه‌اى سر به مهر تسليم وى كرده گفت : چون نزديك عبد الملك برسى و از اداى رسالت فارغ گردى اين رقعه را به وى برسان . شعبى گويد چون به خدمت عبد الملك رسيدم سخنان ملك روم عرض كرده رقعه به او دادم . عبد الملك بعد از خواندن رقعه از من پرسيد : اى شعبى پيش از آنكه قيصر اين نوشته را به تو بدهد هيچ سخن از تو پرسيد ؟ گفتم : بلى . سؤال كرد كه از اهل بيت سلطنتى ؟ گفتم : نى ، مردىام از عرب . پس عبد الملك از من پرسيد : هيچ مىدانى كه در اين رقعه چه نوشته ؟ گفتم :

--> ( 1 ) . علّت فجأة : بيمارى و مرگ ناگهانى . - و .